...                                              

Co robimy, gdy skaleczymy się w palec?:)   ONA:  myśli "au!"; wkłada palec do buzi, aby krew nie kapała na dywan; drugą ręką sięga po plaster, przykleja; idzie dalej; ON:  wrzeszczy "k...!"; odsuwa rękę jak najdalej, bo nie może znieść widoku krwi; wola o pomoc; (w tym czasie tworzy się na dywanie plama krwi); musi usiąść, bo nagle dziwnie się poczuł (w tym czasie nadchodzi pomoc, czyli ONA); łamiącym się głosem wyjaśnia, że o mało nie stracił ręki;  odmawia przyklejenia plastra, bo "na taka ranę jest stanowczo za mały"; potajemnie sprawdza w Encyklopedii Zdrowia, ile krwi może stracić dorosły człowiek, a mimo to przeżyć (w tym czasie ONA leci do apteki po większy plaster); z mężną miną znosi naklejanie plastra; prosi o duży krwisty kotlet na kolacje, aby przyśpieszyć tworzenie się czerwonych ciałek krwi;  ostrożnie kładzie nogi na stoliku (w tym czasie ONA smaży kotlety); stwierdza, że przydało by się kilka piw, aby uśmierzyć ból; odkleja plaster, by zobaczyć, czy rana jeszcze krwawi (w tym czasie ONA jedzie na stacje benzynowa po piwo); tak długo kombinuje przy plastrze, że znowu zaczyna lecieć krew; zarzuca jej, że nie umie opatrzyć rany; wzdycha i jęczy, kiedy ona odkleja stary i nakleja nowy plaster; stwierdza, że dziś wieczorem muszą zrezygnować z tenisa, ale za to całkiem przypadkiem w TV leci mecz Pucharu Europy w piłce nożnej (w tym czasie ONA trze plamę na dywanie); w nocy kilka razy wstaje do łazienki, aby sprawdzić, czy nie tworzy się wokół rany zakażenie; z tego powodu następnego dnia jest zmęczony i rozdrażniony;  zwalnia się z pracy dwie godziny wcześniej do lekarza, aby potwierdzić, że nie wdało się zakażenie; w pracy kradnie potajemnie temblak z apteczki w pokoju sanitarnym; prosi miłą koleżankę o zabandażowanie i napawa się jej współczuciem; podniesiony na duchu idzie z kolegami do knajpy wieczorem i na pytania opowiada: "DROBIAZG, NIE MA O CZYM MÓWIĆ!"